SC Avogados

Servizos xurídicos integrais para particulares e PEME

A subida das taxas xudiciais

O outro día, tomando un café, preguntábame unha compañeira afiliada ao PP que pensaba da proposta de Alberto Ruíz Gallardón, actual ministro de xustiza, para xeneralizar as taxas xudiciais.

E digo xeneralizar, porque as taxas xudiciais xa existen, se ben na actualidade tan só se pagan por persoas xurídicas cunha determinada facturación (superior a oito millóns de euros), e nas xurisdicións civil e contencioso-administrativa.

Pero o que ao parecer agora se pretende é:

  • unha importante subida nas contías actuais, superior nalgúns supostos ao cento por cento.
  • unha ampliación dos suxeitos obrigados ao pago, que incluiría as persoas físicas; e deixaría sen efecto ao meu entender a limitación económica para as xurídicas.
  • a inclusión da segunda instancia da xurisdición social.

Haberá que esperar á aprobación do texto definitivo, pero polo de agora, a miña impresión non pode ser positiva, pois coma sempre, os máis prexudicados serán os que menos recursos económicos teñen, co que se está limitando o dereito constitucional a unha tutela xudicial efectiva que ven recoñecido no artigo 24.1 da Constitución.

Asemade, non podemos esquecer que dende o 2009, e salvo na xurisdición penal, os litigantes xa están obrigados ao pago de depósitos para recurrir, que quero pensar quedarán sen efecto coa modificación das taxas xudiciias.

Sobre que a razón de ser desta modificación sexa ao financiamento da xustiza gratuíta, xa se manifestou Carlos Carnicer, Presidente do Consello Xeral da Avogacía Española.

 

Demanda e denuncia non son o mesmo

Aínda que poida parecelo xa que a miúdo se usan indistintamente, demanda e denuncia non son a mesma cousa.

Así, a demanda é o escrito polo cal a parte actora (demandante) formula as súas pretensións ante os órganos da xurisdición civil (artigo 399 da Lei de Axuizamento Civil, por exemplo), contencioso-administrativa (artigo 52 da Lei da xurisdición contencioso-administrativa) ou laboral (artigo 80 da lei reguladora do seu procedemento).

Mais a denuncia sempre é penal (Título I do Libro II da lei de Axuizamento Criminal).

Imaxe: http://manuelgross.bligoo.com

- Léoche os teus dereitos?

- Léoche os teus dereitos?

- E logo non os sabes de memoria?matalobos

Isto, ou algo parecido, forma parte dun diálogo do capítulo de onte da serie Matalobos, que emiten na TVG.

Para os que non coñezades a trama, dicir que xira ao redor dunha familia de narcotraficantes e da loita da garda civil para acabar con eles, de aí que sexan frecuentes as escenas relacionadas con xuízos ou detencións. E neses casos, boto moito de menos unha maior seriedade ao tratar esas cuestións. Si, xa sei que é ficción, pero o meu é deformación profesional.

Pero onte, con este pequeno diálogo, reconcilieime cos seus guionistas.

Merece todo o mundo ser defendido?

Escoito casualmente na radio parte dun programa no que se fan esta pregunta, á que penso que todos os que nos adicamos á avogacía (e se levamos cuestións penais, con máis frecuencia) tivemos que contestar nalgunha ocasión. Trátase de se alguén que ten toda a pinta de ser culpábel (un violador, un terrorista, …) segue a ter dereito a ser defendido. Eu penso que si, que todo o mundo ten dereito a unha defensa, a unha boa defensa en realidade. A existencia dun poder xudicial garántenos a todos (si, a todos) que nos atopamos a salvo de vinganzas ou arbitrariedades. Porque ninguén pode limitar os nosos dereitos nin impoñernos obrigas sen que ese castigo sexa debidamente motivado, e se trate dunha decisión adoptada por un organismo ao que entre todos, lle concedemos esa potestade, xa que non podemos deixar na man dos interesados a resolución dos problemas xudiciais (está un pai capacitado para xulgar ao asasino do seu fillo, por exemplo?). Trátase de facer todo o posíbel para que ningún inocente resulte condenado; e unha boa defensa (xunto con esa presunción de inocencia tantas veces esquecida) axuda a que os erros sexan os mínimos, e a que cando alguén é condenado o sexa despois dun xuízo xusto. Igual isto é un pouco espeso para unha escura tarde de novembro; pero levo tanto tempo sen escribir nada, que unha pequena declaración de principios me pareceu un xeito tan bo como outro calquera para lembrar que aínda sigo aquí.

Linguaxe e igualdade

A miña falta de formación lingüística impídeme defender cos argumentos necesarios o que penso sobre feminizar a linguaxe. Ven isto a conto, como é fácil supoñer, non xa despois do erro cometido pola Ministra de Igualdade Bibiana Aído, senón pola defensa que a posteriori fixo das súas palabras. Quen me coñece sabe que creo firmemente na igualdade das persoas independentemente do seu sexo; pero non porque o diga o artigo 14 de Constitución, senón porque dende sempre souben que non era menos que un home. Traballo nun mundo no que non hai tanto tempo a presenza das mulleres era meramente anecdótica, e non hai moitos anos que unha clienta do quenda de oficio, xa dunha idade, me confesou que “moito rezara para que lle tocara un home”, no convencemento de que unha muller está menos capacitada para ser avogado. É difícil desfacerse dos prexuízos da xente, pero non penso que o respecto se gañe a base de esnaquizar un idioma. E, persoalmente, non quero chegar a ser nunca miembra de nada.